bir gerçeğin asidi bu rutin.
formülü isminde şiirin.

eritti, öğüttü ve beslendi
ayıptan, canilikten ve kandan.
Yayılarak ilerleyen,
dünyanın başına musallat
umursamazlar ordusu gibi
yuttu
insanı kahrolası bir varlık yapan ne varsa.

Şimdi normalin cehenneminde güneşleniyor
ahir zaman memnunsuzları.
ve mutlu bir mide gurultusu artık
uzaktaki ölüm.
Pencereden rüzgara üflenen duman
kuzeydeki siperlerden yayılıyor rahatla.
Gerinip sırtındaki ağrıyı rahatlatırken aldığın haz,
robotun attığı bombayla ölen askerin
rahatlamasıyla kıyas götürmez çünkü.

bir yaz sıcağı rehaveti güneyden gelen
insanlıktan çıkmışlığın sikik hava dalgası.
namlu alevi,
yeni düşmüş bomba kokusu
aç zihinde yemek imgesi
ve kimin umurunda insanın insana ettiği?

Sen otur ve terle.
Kliman çalışıyor mu ondan haber ver.
İnternetin hızını,
bir çift daha ayakkabının taksidini düşün.
Çünkü küçük bir talihsizlik eseri onlar orada.
Sen buradasın.
ve yaşıyorsun çok şükür.

Peki ben ne yapayım?
Ben çapında bir karadelik bu rutin.
Ne ışık kaçabilir durağanlığımdan
Ne iyilik ne güzellik.

/24718