Altın günlerini yaşıyor ruhlarımız, iftihar edelim
Donuk değiliz ve boşluğa usulünce selam vermeyi öğrendik
Suratsız olduğumuzu içten içe biliyorduk, artık herkes biliyor
Saklanan bir hakikât yok insanlarla aramızda
Her şeyi başa sardık ve evet açık sözlü olan kazanır

Boşaltılıp yeniden doldurulan bir flaş bellek geçmişi hatırlayamaz
Yeni taşındığı eve girerken aklı karışır insanın
Ya orada bir şey unuttuysak
Orada mutlaka bir şeyler unutulur
İnsan flaş bellek değildir, boşaltılıp yeniden doldurulamaz

Kimse karmaşasını kendi seçmez, yani hayatını
Özeti verilmiş haberden sonra acının tadı çıkmaz
Bir bomba patlar, herkes kendine düşene sahip çıkar
Bir salgın başlar, herkes anksiyetesi kadar korkar
Organik bir şeyler yersek kalbimiz buna sevinir
Ölüm faturamız geç yazılır belki, nefesimiz kendine gelir

Ciddiyet kazanması için bir şeylerin, hazırlıklar yapılır
Hep hazırlıklar yapılır çocukluğumdan beri
O gün geldiğinde birkaç saat orada kalırız
Hazırlıklar başlar sonra, yepyeni hazırlıklar
Düşündükçe heyecan verir onlara
Ben sadece yorulurum, bitse de gitsek

Çok önceden yazılmış bir metnin çürümeye başladığı yerde
Çürüyen harflerin yerini doldururuz kendimizce
Sanırım cümle şöyle devam ediyor
Burada herkesi ev sahibi yapacağız

Havai fişek altından geçmeye benzemez, karanlık yutar adamı
Rüyasında uçmak isteyen tonlarca kişiyiz
Rüyasında uçurumdan düşen, kaybolan ve çıplaklığından utanan…
Nereden biliyorsun benim gördüğüm rüyaları
Kayıt biz uyurken de devam ediyor çünkü çok işimiz var

Uykuda bölünen tümör kendini aklamaya çalışır
Ben hızlı büyümüyorum, kötü huylu da değilim
Ondan korktuğumuz kadar savaşlardan korkmayız
Başkalarının ölümü için üzgün, kendisi için umutlu
Böyledir insan, çürüyen harfleri gürültüyle doldurur
Yaşamın gürültüsü ölümün sessizliğinden iyidir
Herkesin cehennemi kendi tümörünü doğurur