evden çıkmadan disleksi bir çocuğa 
beraber savaşma sözü verdim
dünyayı kötülüğün rengine boyamak isteyenlere karşı

dünyanın huzurlu yüzünü sökmek isteyenlere karşı
evden çıkmadan disleksi bir çocuğa
bang bang vuruşma sözü verdim

kötülüğü ancak kana bulanmış bir yüzyıl gizleyebilir belki
çünkü insanı ancak kine boğulmuş bir yüzyıl diriltebilir

insanı sınır tanımayan bir günah bile doyuramaz çünkü
belki kötülüğü kodunu tanrının yazdığı bir yapay zeka bile durduramaz

gölge olarak aldığım ışığın ters açısında büyüdüm 
sınır bilmedim ki karanlıkta bir anlam kazandım sadece 

ardında iz bırakmadan bir kulağa 
ulaştırabilecek ıssız yola sürdüm 
ajan kelimeler,

hoşçakal bir önceki adımım 
çünkü ardımda kaldın çünkü evde kaldın 
ben kapının eşiğini geçerken

bu sokaklarda zamanında da böyle yürüdüm
ama ilk defa bir minibüsü böyle havalı durdurdum

neşter hazırsa şair ölüsünden dirilmesini engelleyecek organını kazı 
kötülüğü içerisinde kalpçe konuşabilen bir kadavra olarak 
şair ölüsünden kelepçeyi kazı 

adımlarım, duracağım yeri bilmiyor olmama karşı
isyanı tembihliyor her hücreme 

yürüyorum yol tariflerine uyup yanlış evlerde sevişiyorum,
kötülüğün karşısında şiir ne yapabilir mesafesi kadar yürüyorum,
orta doğuya silah yığanlara karşı ultimatom uygular kadar 
doğru politikaları mecliste tartışır kadar diplomatik sevişiyorum

diktatör dediklerini şafağı beklemeden idama yürütürlerken
yanlış yolda olmaya adımı verecek olsalar bile umrumda değil 
bir körün cebinden aşırdığım yol tarifine uyar adım yürüyorum

paslanmayla yetinecekmişim gibi su olarak yürüyorum,
şehrin en çok ayakkabı numarası bilen mazgallarına dökülüyorum,
kaldırımların arasında küslük gibi duran boşluklardan
aradığım adrese varacak koordinatlara doğru kıvrılıyorum,

bulunduğum kabın şekliyle inatlaşmış bir su olarak huzursuzum
iyiliğin hakimiyet süreceği bir dünya için
kötülüğü ortadan kaldıracaksa eğer 
kötü birine dönüşmek zorunda olmaktan huzursuz
çatlağına aşık bir su olarak 
sızıyorum