Bak göğsümün içinde bir uzun gölgeyim
evimi yaktım demin
ayağımın birini kesip besledim uzakları
Sen kimsin demek için sustum
Oysa mülteciler son kere umut etmişler beraber bir kahvaltıyı
Yani sen nasıl anlayasın ki renklerin neyce konuştuğunu
Biz böyle kimsenin bilmediği bir beyaz gömlek giydik Lionel’le
göğüslerimiz yağmur yağdı sel götürdü günümüzü
Sen çok kimsesiz biz Lionelleri bilemezsin
Çamur sürdük de nişan alamasın kimse diye öyle geçtik sınırı
Aşk falan dersiniz Lionel de ölmedi ben de

Kumlarımızı çaldılar masum değiliz artık
Gölümüz kurudu gibi kuşlarımız öldüler göçmen
Şimdi örneğin daha bir sakin sabahlar
Dilendi diledi umut etti Lionel’le ben
Çizebilsek bari öldüğümüz şeyi anlardınız bir ihtimal

Bu sigaradan duman gelmiyor Lionel
parmaklarını yakma
bu neşterler bembeyaz önlükler boşuna
çamura uzan ameliyata yatma
Burası o hayal ettiğin yer mi sence
Bu hayattan yaşam gelmiyor Lionel
Sus mesela konuşma ben hariç saksı çiçekleri, boş sokaklar, çıkmazlar

Bu tomurcuk sancıları taç utangaçlığı
bu bezgin hükümdarlar aramızdaki
günün daha önce tanımlanmamış bir vaktinde
Nereden geldi yüzlerimize bu urgan ekşisi renginde sarı
Biz turnaları hep göçte olanlar umutlarının
Lionel de kimsesiz değil ben de