Bir atak geçirmek üzere kağıtlar
Sevdim bunu
Zihin akışına verilmiş izin.
Fakat ataklar krize dönüşür.
Sokak ortasında 
Çocukluk arkadaşıma rastladım;
Çocuk değilmişim artık
Büyümüşüm çarşafların saçmalığında
Oysa saçlarım hala omzumda
Kaşlarımı almadım zamanla
Birkaç seyrek tüyle
Orta yaş bunalımına girdim sandım
Şarkı sözlerine yüklenen anlamlar falan
Sevmediğim bir kendim bu ben
Kılçıklı fasulye misali
Ama napsan gelişmez, dönüşmez
Genetiği değiştirilmemiş bir zamana.
Nasıl oldu bilmiyorum
Ben yine başladım kaşlarımı almaya
Yeni kelimeler türetemedim
Tükettim sadece var olanı büyüdükçe
Nikotine sarar gibi sardım çocukluğu
Ama ben kaşlarını alan kadınım artık
Onunla karşılaşınca anladım ya büyüdüğümü
Sahi niye karşılaştım?
Feminen bir şiir oldu bu yine
Ben gibi mi bilmem.
Destanlar okurdum önceleri hep
Tarihi anlamak için belki
Geçmişi bellemekle geleceği severdim
Ben öteyi değil
Beriyi bekledim ulaşmaya
Saran bir geri topaç gibi. 

Retro Muamma